سرو یکی از اصیلترین و مقدسترین نمادها در فرهنگ و هنر ایرانی است. نمادی از استقامت، چون سبزی خود را در فصل سرما از دست نمیدهد؛ نمادی از آزادگی، چون میوه ندارد و همچنین یادآور معروفترین درخت ایرانی، سرو کاشمر، است که میگویند زرتشت آن را کاشت و قرنها بعد، متوکل عباسی تعمداً برای مبارزه با فرهنگ ایرانی، فرمان بریدن آن را صادر کرد. نقش سرو در قالی، پارچه، قلمکار، نگارگری و کاشی ایرانی به وفور دیده میشود. در ادبیات فارسی نیز سرو همواره تمثالی از انسان آزاده، و تناسب قامت یار بوده است.
